Iedereen heeft het over kunstmatige intelligentie. Techbedrijven en overheden pompen miljarden in deze veelbelovende sleuteltechnologie van de toekomst. Het zou vrijwel alle aspecten van het menselijk leven revolutionair veranderen. Toch is het idee in wezen niet nieuw: al in 1816 liet Mary Shelley haar Zwitserse wetenschapper Victor Frankenstein een kunstmatige intelligentie creëren – zijn beroemde monster dwaalt al ruim 200 jaar door de popcultuur. Net als de huidige 'Large Language Models' (bijv. ChatGPT) leert het door observatie en imitatie. Zijn onhandige brutaliteit raakt en beangstigt ons, net zoals AI tegelijkertijd euforie en angst voor het einde der tijden oproept. Maar wat als deze twee reactiepatronen helemaal niet tegenstrijdig zijn: ligt aan de basis van de uitvindersdrang misschien het verlangen naar zelfvernietiging? Vervangen we onszelf vrijwillig door een nieuwe, betere levensvorm – verstandiger en minder destructief dan de afgedankte menselijke soort?
In zijn speelse herinterpretatie verbindt regisseur Tristan Linder Mary Shelleys klassieker met actuele technologische debatten, waarbij hij gebruikmaakt van juist die tools die tegelijkertijd het onderwerp zijn. Een theateravond tussen sciencefiction en scheppingsmythe, tussen hoop en angst.