De drie gietijzeren beelden van kunstenaar Klaus Schmetz uit 1988 staan ver uit elkaar op de Suermondtplatz. Hun lichamen lijken verstijfd, hun blikken kruisen elkaar niet. Als je langs hen loopt, voel je een stille spanning die doet denken aan alledaagse situaties waarin mensen naast elkaar bestaan zonder elkaar echt te ontmoeten. De beeldengroep nodigt uit om na te denken over nabijheid, afstand en het onuitgesprokene en blijft juist door haar terughoudendheid indrukwekkend.